स्कुलको टिफिन ब्रेक र त्यो बिझाउने दृश्य !

निता थापा

​आज स्कुलमा टिफिनको समय थियो। सधैँझैँ साथीभाइसँग हाँसखेल गर्दै मोबाइलमा फेसबुक ‘रिल्स्’ (Reels) स्क्रोल गर्दै थिएँ। रमाइला भिडियोहरू हेर्दै गर्दा अचानक एउटा यस्तो दृश्य अगाडि आयो, जसले मेरो हातका औँलाहरूलाई मोबाइलको स्क्रिनमै ठप्प पारिदियो र आँखा टिलपिल भएर रसाए।
​

जनकपुर अस्पतालको भनिएको त्यो भिडियो हेरिरहँदा मलाई टिफिनको खाजा निल्नु न ओकल्नु भयो। अस्पतालको बेडमा छटपटाइरहेको एउटा बिरामी र सेतो कोट लगाएर सेवामा खटिनुपर्ने चिकित्सक बीचको त्यो हानाहान देख्दा मनमा एउटै प्रश्न उब्जियो— “के हामी साँच्चै मानिस नै हौँ त?”

​यो भिडियोले हाम्रो देशको स्वास्थ्य संस्था र समग्र अवस्थाको एउटा बीभत्स ऐना देखाएको छ:
​हराएको भरोसा: अस्पताललाई हामी दोस्रो मन्दिर र चिकित्सकलाई भगवान्को रूप मान्छौँ। तर जब मन्दिरमै हिंसा हुन्छ र भगवान् मानिनेहरू नै यस्तो अवस्थामा देखिन्छन्, तब सर्वसाधारणले भरोसा कहाँ गर्ने?

​थला परेको प्रणाली: यो केवल दुई व्यक्ति बीचको झगडा होइन, यो त हाम्रो देशको जीर्ण स्वास्थ्य प्रणालीको उपज हो। न त चिकित्सकले सुरक्षित र मर्यादित वातावरणमा काम गर्न पाएका छन्, न त बिरामीले उचित काउन्सिलिङ र उपचार।

​संवेदनाहीन समाज: भिडियो खिच्नेहरू छन्, रमिता हेर्नेहरू छन्, तर स्थिति शान्त पार्ने कोही छैन। हामी कस्तो समाज निर्माण गर्दैछौँ जहाँ मानिसको पीडाभन्दा भिडियो ‘भाइरल’ बनाउनु ठूलो कुरा हुन्छ?

​स्कुलमा हामीलाई ‘नैतिक शिक्षा’ र ‘मानवीयता’ पढाइन्छ, तर समाजको यो रूप देख्दा लाग्छ— हाम्रा किताबी ज्ञान र व्यवहारिक जीवन बीच त आकाश-जमिनको खाडल रहेछ। अस्पतालको बेडमा उपचार पाउनुपर्ने मानिसले कुटाइ खानुपर्ने र सेवा दिनुपर्ने हातहरू प्रहारमा उत्रिनुपर्ने यो कस्तो विडम्बना!
​

आज मेरो आँखा केवल त्यो भिडियो देखेर रसाएको होइन, यो देशको भविष्य र हराउँदै गएको मानवीय संवेदना सम्झेर रसाएको हो। यदि अस्पतालहरू नै असुरक्षित र अमर्यादित बन्ने हो भने, यो देशका नागरिकले शान्तिको सास फेर्न कहाँ जाने?

​राज्य र सम्बन्धित निकायको बेलैमा आँखा खुलोस्, नत्र यी रसाएका आँखाहरू भोलि आक्रोशको ज्वाला बन्न बेर लाग्दैन। Source:facebook

भिडियो :