निता थापा
आजको उज्यालो नेपाल पार्टीको घोषणा सभा हेर्दा,
भाषणहरू सुनिँदा, मनले एक कुना तागत जुटाएर भन्यो—
“अब नयाँ कुरा होला, भिजन आउनेछ, दिशा खुल्नेछ।”
तर अर्को कुना चुपचाप हाँस्यो
जस्तै पुरानो घडीमा नयाँ ब्याट्री हालेर पनि समय उस्तै घुमिरहन्छ।
हाँ, आज पनि त्यही दोहोरियो।
नेताहरूको नाम फेरिए, स्टेजका रङ फेरिए, तर भासणको धुवाँ उस्तै—उस्तै तीतो।
कुनै योजना?
कुनै स्पष्ट बाटो?
कुनै दीर्घ सोच?
छैन।
एक पछि अर्को, एउटै स्वरको प्रतिध्वनि—
“त्यो नेता खराब!”
“त्यो दल चोर!”
“त्यो मान्छेले यति खायो!”
जस्तो देश विकास गर्ने मन्त्र भनेकै अर्कोलाई गाली गर्दा चमत्कारिक रूपमा जन्मिन्छु भन्ने भ्रम।
जस्तो प्रणाली बदल्नु भनेको माइकमै कराएको भरमा भ tomorrow बिहानै सडकमुनि सुनको धारा उक्लिन्छु जस्तै सपना।
आजको घोषणा सभाले एउटा कठोर सत्य देखायो—
नयाँ पार्टी खोल्न अब विचार हैन, क्रोध चाहिने रहेछ।
सिद्धान्त हैन, बदला चाहिने रहेछ।
भिजन हैन, आरोपको फूलझडी चाहिने रहेछ।
जसरी कागले हावा चिरेर उड्दा “मैले आकाश चिराएँ” भन्छ, त्यस्तै भासणले—“पुराना दललाई गाली गरियो, अब देश बदलिन्छ”—जस्तो भ्रम पालेको देखियो।
तर हावा जति चिरे पनि आकाश उस्तै रहन्छ।
देश पनि त्यस्तै।
—
देश गालीले हैन, गलैँचा उचाल्ने हातले बन्छ
गालीहरू त सस्तो र सरल हुन्छन्, किनकि तिनले प्रयास माग्दैनन्, केवल रिसले बोलाइदिन्छ।
तर देश बन्छ—
परिश्रमको गन्धबाट,
योजनाको ढुङ्गा राखेर,
माथि-माथि थपिएको जिम्मेवारीको ईँटाले।
कति सजिलो हुन्छ है—स्टेजमा उभिएर पुराना दललाई गाली गरेर ताली पाउन।
कति कठिन हुन्छ—भनेर बाच्ने अनि बाचेको कुरा व्यवहारमा उतार्ने।
तर आजको मञ्चमा त्यो कठिन कुरा खोज्दा—
कुर्सी खाली, मञ्च चुप, र भाषण गालीच्याापै देखियो।
—
विकल्प खोज्ने जनताबाट अर्को प्रश्न
यदि नयाँ पार्टीलाई लोकप्रिय बन्न पुराना दल गाली गर्नु नै अनिवार्य बाटो हो भने—
के त्यो पार्टी साँच्चिकै नयाँ हो?
कि पुरानै रोग नयाँ बर्कोमा लपेटिएको?
देशलाई उज्यालो बनाउने पार्टी त्यही हो—
जसको पहिलो वाक्य “हामी के गर्नेछौँ” बाट सुरु हुन्छ,
“उनीहरूले के गरेनन्” बाट होइन।
—
आजको घोषणा सभाले सिकाएको पाठ
गालीले देश उभिँदैन, गालीले ताली मात्र आउँछ।
तालीले पार्टी उठ्ला, तर देश उठ्दैन।
आजको दृश्यले यही पीडा लेखेर गयो—
देशलाई दिशा चाहिएको छ,
क्रोध होइन।
देशलाई योजना चाहिएको छ,
गुनासो होइन।
र देशलाई नेतृत्व चाहिएको छ,
लडाइँ हैन।
