चन्द्रकिशोर
जब चुनावमा ‘नयाँ’ भन्ने लेबल बोकेका तर चरित्र, योग्यता र दृष्टिकोणले शंकास्पद उम्मेदवार एकातिर हुन्छन्, र अर्कोतिर पुराना दलका तर्फबाट अपेक्षाकृत इमानदार, सक्षम र अनुभवी उम्मेदवार मैदानमा उत्रिन्छन्, तब मतदाताको मन द्वन्द्वले भरिन्छ। एकातिर पुरानाप्रति दिक्क, निराशा र परिवर्तनको चाहना हुन्छ; अर्कोतिर नयाँ नाममै मात्र भरोसा गर्दा फेरि धोका खाइने हो कि भन्ने डर हुन्छ। मतदाता भावनात्मक रूपमा परिवर्तन चाहन्छ, तर विवेकले स्थायित्व, क्षमता र जिम्मेवारी खोज्छ। यही द्वन्द्वले मतदातालाई भ्रम, संशय र कहिलेकाहीँ मौन असन्तुष्टितर्फ धकेल्छ।
यस्तो अवस्थामा नागरिकको निर्णय “नयाँ कि पुरानो” भन्ने सतही छनोटमा होइन, उम्मेदवारको आचरण, अतीतको कर्म, नीतिगत स्पष्टता र सार्वजनिक उत्तरदायित्वमा आधारित हुनुपर्छ। नयाँ हुनु आफैंमा सद्गुण होइन, र पुरानो हुनु आफैंमा दोष पनि होइन—मुख्य प्रश्न हो, को लोकतान्त्रिक मूल्यप्रति प्रतिबद्ध छ र कसले सार्वजनिक हितलाई निजी लाभभन्दा माथि राख्छ। सचेत नागरिकले दलभन्दा व्यक्ति, नाराभन्दा व्यवहार, र आवेगभन्दा विवेकलाई प्राथमिकता दिनु नै लोकतन्त्रप्रतिको वास्तविक जिम्मेवारी हो।
यसरी विवेकपूर्ण रूपमा लिइएको निर्णयले लोकतन्त्रलाई भावनाको भीडतन्त्रबाट विचारको प्रणालीतर्फ लैजान मद्दत गर्छ। गलत पात्र केवल “नयाँ” भएको कारणले जित्ने परिपाटी रोकिन्छ, र पुराना दलहरू पनि सही उम्मेदवार अघि सार्न बाध्य हुन्छन्। परिणामतः लोकतन्त्रमा गुणस्तरीय प्रतिस्पर्धा बढ्छ, राजनीतिक संस्कार सुध्रिन्छ र मतदाताको विश्वास क्रमशः पुनःस्थापित हुन्छ। दीर्घकालमा, यस्तो निर्णयले लोकतन्त्रलाई नामको परिवर्तन होइन, चरित्रको परिवर्तनतर्फ लग्छ।
Source: facebook
